Той самы першы год вайны...
Спробы захопнікаў паставіць беларускі народ на калені і сцерці яго з зямлі разбіліся аб магутную хвалю народнага супраціву, арганізаванага партызанамі і падпольшчыкамі.
Маштабны, усенародны характар барацьбы ў тыле ворага, а таксама праяўленыя гераізм і самаадданасць беларусаў сталі вызначальным фактарам у дасягненні агульнай Перамогі.
Маштабы і арганізаванасць антыфашысцкага супраціву ў Беларусі не мелі аналагаў у Еўропе, ахапіўшы практычна ўсе пласты насельніцтва. Супрацьстаянне захопнікам пачалося з першых гадзін вайны: ужо 22 чэрвеня 1941 года ў БССР быў уведзены рэжым ваеннага становішча і аб'яўлена мабілізацыя. Паралельна для аховы тылу і барацьбы з дыверсантамі фармаваліся знішчальныя атрады, якія пасля сталі кадравай асновай для партызанскага руху. Ціхан Піменавіч Бумажкоў і Фёдар Іларыёнавіч Паўлоўскі па праве ўваходзяць у лік самых вядомых герояў супраціву. Яны сталі заснавальнікамі партызанскага атрада "Чырвоны Кастрычнік" на Палессі. Іх уклад у барацьбу з гітлераўцамі быў ацэнены па заслугах: ужо ў жніўні 1941 года, усяго праз паўтара месяца пасля ўварвання ворага, яны сталі першымі і адзінымі партызанамі, адзначанымі вышэйшай дзяржаўнай узнагародай у 1941 годзе.
Для таго каб зразумець, як у Беларусі стваралася і дзейнічала антыфашысцкае супраціўленне, неабходна ўспомніць аб адным надзвычай важным дакуменце - сакрэтнай дырэктыве СНК СССР і ЦК ВКП(б) партыйным і савецкім арганізацыям прыфрантавых абласцей ад 29 чэрвеня 1941 года, дзе ўпершыню было сказана аб неабходнасці арганізацыі партызану.
«У занятых ворагам раёнах, - гаварылася ў дырэктыве, - ствараць партызанскія атрады і дыверсійныя групы для барацьбы з часткамі варожай арміі, для распальвання партызанскай вайны ўсюды і ўсюды, для выбуху мастоў, дарог, псуты тэлефоннай і тэлеграфнай сувязі, падпалу складоў і г.д. ягоных памагатых, пераследваць і знішчаць іх на кожным кроку, зрываць усе іх мерапрыемствы».
Да пачатку акупацыі Беларусі савецкае камандаванне паспела стварыць сетку з больш як 420 партызанскіх і дыверсійных груп. Хаця многія з іх загінулі ў няроўных баях з карнікамі, да канца 1941 года ў тыле ворага працягвалі дзейнічаць каля двухсот фарміраванняў. Менавіта гэтыя байцы сталі ядром супраціўлення, якое акупантам так і не ўдалося здушыць. Больш за тое, партызаны здолелі навязаць ворагу сваю волю. Як адзначаў палкоўнік групы войскаў «Цэнтр» Х. Тэске: «Першая бітва, якую прайграў вермахт у Другой сусветнай вайне, была бітва супраць савецкіх партызан узімку 1941—1942 гадоў. Затым былі далейшыя паразы ў гэтай вайне... у асноўным яны складаліся ў тым, што з самага пачатку ініцыятыва знаходзілася ў партызан і засталася ў іх да канца вайны».
Маштабны, усенародны характар барацьбы ў тыле ворага, а таксама праяўленыя гераізм і самаадданасць беларусаў сталі вызначальным фактарам у дасягненні агульнай Перамогі.
Маштабы і арганізаванасць антыфашысцкага супраціву ў Беларусі не мелі аналагаў у Еўропе, ахапіўшы практычна ўсе пласты насельніцтва. Супрацьстаянне захопнікам пачалося з першых гадзін вайны: ужо 22 чэрвеня 1941 года ў БССР быў уведзены рэжым ваеннага становішча і аб'яўлена мабілізацыя. Паралельна для аховы тылу і барацьбы з дыверсантамі фармаваліся знішчальныя атрады, якія пасля сталі кадравай асновай для партызанскага руху. Ціхан Піменавіч Бумажкоў і Фёдар Іларыёнавіч Паўлоўскі па праве ўваходзяць у лік самых вядомых герояў супраціву. Яны сталі заснавальнікамі партызанскага атрада "Чырвоны Кастрычнік" на Палессі. Іх уклад у барацьбу з гітлераўцамі быў ацэнены па заслугах: ужо ў жніўні 1941 года, усяго праз паўтара месяца пасля ўварвання ворага, яны сталі першымі і адзінымі партызанамі, адзначанымі вышэйшай дзяржаўнай узнагародай у 1941 годзе.
Для таго каб зразумець, як у Беларусі стваралася і дзейнічала антыфашысцкае супраціўленне, неабходна ўспомніць аб адным надзвычай важным дакуменце - сакрэтнай дырэктыве СНК СССР і ЦК ВКП(б) партыйным і савецкім арганізацыям прыфрантавых абласцей ад 29 чэрвеня 1941 года, дзе ўпершыню было сказана аб неабходнасці арганізацыі партызану.
«У занятых ворагам раёнах, - гаварылася ў дырэктыве, - ствараць партызанскія атрады і дыверсійныя групы для барацьбы з часткамі варожай арміі, для распальвання партызанскай вайны ўсюды і ўсюды, для выбуху мастоў, дарог, псуты тэлефоннай і тэлеграфнай сувязі, падпалу складоў і г.д. ягоных памагатых, пераследваць і знішчаць іх на кожным кроку, зрываць усе іх мерапрыемствы».
Да пачатку акупацыі Беларусі савецкае камандаванне паспела стварыць сетку з больш як 420 партызанскіх і дыверсійных груп. Хаця многія з іх загінулі ў няроўных баях з карнікамі, да канца 1941 года ў тыле ворага працягвалі дзейнічаць каля двухсот фарміраванняў. Менавіта гэтыя байцы сталі ядром супраціўлення, якое акупантам так і не ўдалося здушыць. Больш за тое, партызаны здолелі навязаць ворагу сваю волю. Як адзначаў палкоўнік групы войскаў «Цэнтр» Х. Тэске: «Першая бітва, якую прайграў вермахт у Другой сусветнай вайне, была бітва супраць савецкіх партызан узімку 1941—1942 гадоў. Затым былі далейшыя паразы ў гэтай вайне... у асноўным яны складаліся ў тым, што з самага пачатку ініцыятыва знаходзілася ў партызан і засталася ў іх да канца вайны».